مرا جواب میکند سکوت چشمهای تو

وباز تنگی نفس و باز هم هوای تو

تو می روی و می رسم به کوچه های انزوا

به لحظه های وحشی همیشه مبتلای تو

تو میروی و سایه ات دوباره محو میشود

و هر چه قدر میدوم نمی رسم به پای تو

سکوت طعنه میزند به لحظه های مضطرب

دوباره بغض سهم من،و قهقهه برای تو

میان برکه ماه را، تو زنده زنده میکشی

به حبس میبرند مرا، ستاره ها به جای تو

دوباره میزند به این سر جنون گرفته ام

دوباره انقلاب من ،دوباره کودتای تو

تو را میان سینه ام به روی دار میکشم

وباز تنگی نفس و باز هم هوای تو

 همه چیز تلخ است

مثل چای شیرین صبحانه خواهرم

خواب ساحل مرا هم ندیده باشند

مثل چای شیرین صبحانه خواهرم